Bert’s briljantjes. Zaklantaarn

Bert van Balen, Briljantje, Zaklantaarn, Hospice

Het smalle streepje ruit waardoor ik overdag net de stoep en het fietspad kan zien, dient ’s nachts als spiegel. Na elven wanneer de vrijwilligers naar huis gaan nemen verpleegkundigen van het belendende verpleeghuis hun honneurs waar. De vrijwilligers hoor je niet als zij mijn deur openen om te zien of je jezelf niet bloot gewoeld hebt. De verpleegkundigen daarentegen hebben de gewoonte met een zaklantaarn mijn kamer te verlichten en vooral het bed waarin ik op mijn zij liggend een diepe slaap suggereer. Ik zie via de spiegelruit hoe zij vanuit de deuropening hun controlerend werk doen. Ik sluit snel mijn ogen en maak een snurkgeluid. Zo laat ik weten dat ik nog tot de levenden behoor en van rigor mortis nog geen sprake is. Het is en blijft een spannend leven in het hospice.

Over Bert van Balen 451 Artikelen
Bert van Balen (1944) verblijft sinds tien jaar vrij regelmatig in Thailand. Met name in Chiang Mai. Als autodidact leerde hij zijn hobby fotografie op jonge leeftijd te verheffen naar beroep, was hiernaast ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek, nooit getrouwd maar een flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*