Bert’s briljantjes. Zaklantaarn

Bert van Balen, Briljantje, Zaklantaarn, Hospice

Het smalle streepje ruit waardoor ik overdag net de stoep en het fietspad kan zien, dient ’s nachts als spiegel. Na elven wanneer de vrijwilligers naar huis gaan nemen verpleegkundigen van het belendende verpleeghuis hun honneurs waar. De vrijwilligers hoor je niet als zij mijn deur openen om te zien of je jezelf niet bloot gewoeld hebt. De verpleegkundigen daarentegen hebben de gewoonte met een zaklantaarn mijn kamer te verlichten en vooral het bed waarin ik op mijn zij liggend een diepe slaap suggereer. Ik zie via de spiegelruit hoe zij vanuit de deuropening hun controlerend werk doen. Ik sluit snel mijn ogen en maak een snurkgeluid. Zo laat ik weten dat ik nog tot de levenden behoor en van rigor mortis nog geen sprake is. Het is en blijft een spannend leven in het hospice.

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*