Benjispringen aan je navelstreng

U kent me zeer waarschijnlijk als hij, die zichzelf een hangmatfilosoof ging noemen. Jazeker, ik schreef verschillende hangmatfilosofische stukjes en maakte ze via allerhande kanalen wereldkundig. Waarom in Heresnaam hangmatfilosofie zal u zich ooit hebben afgevraagd, tenminste sommigen onder jullie? Wel, ik heb dus een hangmat. Weliswaar niet hier in het Belgisch Limburgse Genk op mijn flatje 14 etages hoog. Nee, ze hangt ginds in Chiang Kham, Noord Thailand. Bijgevolg ben ik tijdelijk, en wie weet voor hoe lang nog, hangmatloos geworden. Het meest essentiële ontbreekt. Ik ben nu als een metser zonder truweel, een brandweerman zonder spuitslang, een politicus zonder mooie beloftes. Mijn uitermate gewaardeerde overpeinzingen en mijmeringen van weleer zijn nu herinneringen geworden. Het lukt niet meer. Ik wil nog wel, maar het komt maar niet. Net als een zaadloze geestelijke ejaculatie is dit een mentale afknapper zonder weerga.

Hier zit ik op een stoel gewoon aan tafel, heel banaal allemaal. Geen zacht geschommel, geen omgevingsbeeld dat dan naar links en dan weer naar rechts overhelt. Geen zweverigheid die je, zo wordt toch beweerd, terug naar je verblijf in moeders buik brengt. Weet je nog toen op de drempel van geboren worden in die knusse baarmoeder omringd door liefde en vruchtwater? Maar jij hield het voor bekeken en wilde eruit. Je moest en je zou de exit vinden en via haar schoot de wereld induiken. Aan de navelstreng hangend waagde je de benjisprong. En ach verrek, de weg terug is er niet!
Afgaand op mijn eigen postnatale belevenissen had ik beter gebleven waar ik was. Of mijn moeder er ook zo over dacht?

De hele episode en moeizame evolutie van boreling tot volleerde hangmatfilosoof sla ik netjes over. Die bibliotheek aan saaie voorvallen wil niemand lezen. Testosteron speelde een belangrijke bijrol om maar even een tipje van de sluier te lichten.
Toen, ginds in Chiang Kham, provincie Phayao, mijzelf bevindend in het laatste stadium, zeg maar epiloog van mijn bestaan, schommelde ik me zelf in extase. Een hangmatextaseroes noem ik het wel eens. In een halfwereld tussen wakker en droom maak je dan een balans van je leven. Het is een kruisverhoor, je legt jezelf op de rooster, je vraagt jezelf tot de waarheid aan het licht komt. Welke zin heeft het, had het? Domme klootzak die je bent! In heel de eeuwige cyclus van geboren worden en sterven ben jij minder dan NIETS, begrijp je het nu?!

Gezegend zij mijn tijdelijk hangmatloosheid! Geconfronteerd worden met de waarheid is niet altijd even prettig.

Over Roger Stassen 157 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*