‘Belanda, wel kijken, niet kopen’

Reisbegeleidster Judith is een jonge dame van Indonesische komaf, vloeiend Bahasa sprekend. Aanvliegen op Bali, daarna Lombok, Sumbawa, Komodo en Flores.

De laatste week op Celebes, Sulawesi zoals het nu heet, het gebied van Tana Toraja, de zadeldakhuizen en de graven in grotten met wachters er voor.djoser-282x300

Vier weken in de tijd tussen droogte en moesson en in aangename temperatuur. Wij slapen in guesthouses en simpele hotelletjes en verplaatsen ons in een rammelbak van een bus, per pont en in een Fokker Friendship.

Markten, tempels en natuur. Soms merk je nog iets van de Nederlandse taal. Op een markt bijvoorbeeld als we langs de stalletjes kuieren roept een verkoopster op leeftijd ‘Belanda, wel kijken, niet kopen’. Zij verkoopt afgedankte kunstgebitten.

Het eiland Sumbawa

Sumbawa is een langgerekt eiland en daar wisselen dorpen van moslim- en christelijke signatuur elkaar af. Men leeft daar al eeuwen in vrede naast elkaar.

Maar als wij er zijn, 1993 dus, is het dragen van een korte broek niet en vogue en de reisbegeleidster waarschuwt ons dat de moslimgemeenschap er zelfs aanstoot aan kan nemen met name als een vrouw een korte broek draagt. Een man met een korte broek kan eigenlijk ook niet; dat is goed voor in de sawa. En wij lopen allemaal in shorts…

En jawel, worden we in de christelijke dorpen hartelijk onthaald, die mensen uit Belanda, in de moslimgemeenschappen wordt er achter onze rug tss tss tss geroepen. Een bewijs van afkeuring voor de korte broek.Ik ga een winkel in en ben ineens, korte broek of niet, de hooggeëerde klant maar draai ik me om dan is het tss tss tss.

Het eiland Flores

Op Flores gaan wij een traditioneel dorp bezoeken. Het dorp is alleen toegankelijk met een speciale vergunning en wij zijn de eersten in máánden die toestemming krijgen van de strenge beheerders van het lokaal cultuurgoed.

Want contact met buitenlanders heeft dan wel zijn voordelen (geld) doch heeft ook verderfelijke invloeden op de jeugd en de traditionele cultuur. Maar vooruit, wij, speciaal wij, mogen er naar toe.
De wandeling naar het dorp. Achter iedere boom verwacht je iemand met pijl en boog; je verwacht mensen die je argwanend aankijken, o jee, Belanda….maar niets van dat alles.

Aan de ingang van het dorp staat de jeugd ons op te wachten; keurig in witte schoolkleding, duidelijk totaal onvoorbereid op de komst van de gasten. Er staat een wat oudere jongeman vooraan in zijn beste sarong en die loopt op ons toe.

Hij heeft een traditioneel Sumbawa’s welkomstwoord voorbereid. Hij zegt: allemachtig prachtig acht en tachtig.

Een groep ‘Hollanders’ moet ons voor zijn geweest.

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 651 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland