Topfakenews? ‘Raketmannetje’ ontmoet ‘imbeciel’

Een paar weken geleden waren ze nog bezig met een nummertje nucleair verplassen.  Donald Trump dreigde Noord-Korea ‘te vuur en te zwaard’ van de kaart te vegen. Zijn atoomknop was bovendien veel groter dan die van ‘raketmannetje’ Kim Jong-un. Kim op zijn beurt vond Trump een ‘imbeciel’ en werkte aan een raket die de VS zou kunnen bereiken.

De wereld keek gespannen en gefascineerd toe. Kon dat wel goed aflopen? En nu gaan de showbinken van de wereldpolitiek samen een top houden. Ergens in mei, waar is nog niet bekend. De woorden ‘historisch’ en ‘doorbraak’ zijn ook in combinatie al gevallen. Als de top doorgaat is ze zeker historisch. Nooit eerder hebben een Amerikaanse president en een Noordkoraanse dictator in één ruimte gezeten. Of het ook een doorbraak wordt, staat te bezien. Reken er niet te vast op.

Wat je ook van Kim kunt beweren, hij weet wel hoe je moet schaken. Hij heeft bereikt wat zijn grootvader Kim Il Song, de stichter van de Kim-dynastie, en zijn vader, Kim Jong Il, nooit voor elkaar  hebben weten te krijgen. De top betekent de erkenning en legitimatie van zijn regime. De nucleaire strategie werpt zijn vruchten af. Wat de uitkomst van het beraad ook mag zijn, hij is nu erkend als een speler op het wereldtoneel. En wat heeft het hem gekost? Niks, noppes, nada. Geen concessie gedaan.

 En dat vanuit een zwakke positie, want de economische sancties van de VN lijken te werken. Het afgelopen jaar zijn de duimschroeven verder aangedraaid: Kim krijgt geen olie meer van China, kan geen kolen en textiel meer exporteren, en zijn valutareserves zouden in rap tempo slinken. Niet dat de economie op instorten staat, er valt trouwens niet veel in te storten, maar de bodem zou in zicht komen. Opheffing van de sancties is naast internationale erkenning het belangrijkste doel van de operatie.

Voor Trump is zo ’n top ook een succes. Hij kan met enig recht zeggen dat zijn harde aanpak resultaat heeft. Tientallen jaren is er in onderhandelingsmarathons gesteggeld en gesjaggerd en nooit leverde het iets op. En kijk nu: een paar keer hard met de vuist op tafel slaan en het ‘raketmannetje’ bindt in. Voor een president die tot nu toe nauwelijks iets constructiefs heeft gepresteerd, is dat een geweldige opsteker.

Omdat alles natuurlijk beter is dan oorlog, so far so good. En nu?  Een top moet zorgvuldig worden voorbereid. Daar gaat maanden in zitten. Mei komt dan duidelijk te vroeg. Posities moeten afgestemd worden met de bondgenoten. Het mag geen één-tweetje worden dat de partners onaangenaam verrast.  Dat vereist diplomatiek Fingerspitzengefühl en het is zacht gezegd twijfelachtig of dat momenteel in het Washington van Trump aanwezig is. En dan is er nog de vraag of er voldoende expertise in huis is. Trump heeft fors bezuinigd op de diplomatieke dienst. De belangrijkste Noord-Korea-expert gaat met pensioen.

Dan komen we bij het grootste risco: het ego van de president. Trump verkeert in de overtuiging dat de politiek niet wezenlijk verschilt van de zakenwereld. Alles draait om de deal en hij ziet zichzelfs als wereldkampioen deals sluiten. Hij heeft zelfs een boek laten schrijven met de titel ‘The art of the deal’. Dat zelfbeeld schijnt niet te kloppen met de werkelijkheid. Zo ’n goede dealmaker was hij als vastgoedmagnaat niet. Bovendien, politieke deals verschillen wezenlijk van zakendeals. Er speelt altijd meer dan alleen winst en verlies.

De angst is daarom niet ongegrond dat Trump zich voor een ogenblik van glorie door Kim in de luren laat leggen en zich laat verleiden tot een akkoord dat zelfs een vluchtige inspectie niet doorstaat. Daar komt nog bij dat voor een akkoord voor Noord-Koreanen een relatief begrip is. Eerdere deals werden aan de laars gelapt als het ze niet langer uitkwam.

Peter van Nuijsenburg, Backbencher, Ontmoeting Kim-Trump, Imbeciel
asianews en andere bronnen

Kim zou nu willen onderhandelen over het verwijderen van kernwapens in ruil voor veiligheidsgaranties voor zijn regime. De concrete invulling van deze formule gaat heel wat hoofdbrekens opleveren. Moeten de 30.000 Amerikaanse troepen in Zuid-Korea het land verlaten? Moeten ze ook weg uit het nabijgelegen Japan? Wat gebeurt er met de Amerikaanse marinebases in de regio? Dit lijstje kan vermoedelijk tot in het oneindige worden uitgebreid. Zou Trump voor wie een briefing van drie minuten al het maximum is, daar werkelijk het geduld voor hebben, ook al worden de echte onderhandelingen door experts gedaan?

Je hoeft trouwens geen groot strateeg te zijn om te begrijpen dat Kim zijn arsenaal niet kan opgeven. Het is niet alleen zijn grootste troef, het is ook zijn levensverzekering. Zoiets geef je niet uit handen. Daar eis je zulke verregaande concessies voor dat ze voor de VS wel onacceptabel moeten zijn. Hoe dan ook, hij heeft dan in elk geval tijd gewonnen en wie weet, de sancties misschien niet helemaal maar dan wel voor een groot deel terug weten te draaien. En als mogelijke bonus een wig weten te drijven tussen de Amerikanen en Zuidkoreanen die erg happig op een akkoord zijn.

Intussen kan hij verder gaan met het ontwikkelen van steeds geavanceerdere kernwapens en heeft hij publicitair de buit binnen. Historisch  moment, historische handdruk, historische foto en weinig tot niks weggegeven. Daar kun je alleen maar de pet voor afnemen.

Peter van Nuijsenburg
Over Peter van Nuijsenburg 177 Artikelen
Journalist en publicist Peter van Nuijsenburg (64) werkte in het verleden bij De Telegraaf, Elsevier en persbureau GPD. Voor deze laatste organisatie was hij correspondent in Johannesburg, Berlijn en Tokio. Peter was voorheen ook parlementair en economisch redacteur. Hij is liefhebber en kenner van kunst en cultuur. Bij dagblad Trouw publiceerde hij boekbesprekingen. Beroepsmatig en (meer recentelijk) als toerist was hij in Thailand en andere Asean–landen.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*