Backbencher. Pietenoorlog woedt weer in volle hevigheid

Peter van Nuijsenburg, Pietenoorlog, Backbencher, Dokkum

Slag om Dokkum. Politie laat zich niet zien bij blokkade snelweg, geen bekeuringen. eigen rechter spelen mag

De Pietenoorlog is weer in volle hevigheid uitgebroken. Het zal niemand zijn ontgaan dat we de Slag bij Dokkum hebben gehad, compleet met heldin, Jenny Douwes, de Friese Kenau Hasselaer, angstige anti-Piet-demonstranten, een burgemeester in gewetensnood en, daar komt ie, een heuse blokkade van een snelweg. Dat gaat de geschiedenisboeken in net zoals de herontdekte kloof tussen de ‘arrogante Randstad’ en de rest van het land.

Daarmee hebben we het nog niet gehad. In Utrecht ‘stormden’ leden van een pro-Piet-groep een school binnen om ‘pepernoten te strooien’. De school deed al jaren Sinterklaas zonder een zwarte knecht. Die actie gaf uiteraard ook veel consternatie. Misschien is het overdreven om van het ‘Beleg van Utrecht’ te spreken, maar dat er iets ernstigs aan de hand is, moge duidelijk zijn. Daar kan vermoedelijk ook het ‘Pietenbestand’ dat het AD wil uitroepen niets aan veranderen. Zodra de stoomboot de trossen losgooit s de polder verdeeld in twee onverzoenlijke kampen.

Probeer de Pietenoorlog maar eens uit te leggen aan een buitenlander. Hij/zij (altijd genderneutraal blijven) zal je op zijn best glazig aankijken maar de kans is groter dat hij/zij op zijn/haar voorhoofd tikt. Het is toch een kinderfeest? Is die Piet altijd zwart geweest? Nou dan…Hebben jullie geen andere problemen?
Was het maar zo eenvoudig.

‘Piet’ staat niet op zichzelf. Hij is een pion in het politieke théma du jour, de identiteit.
Dat thema is komen overwaaien uit de VS. Het heeft zijn wortels in de, het kan niet genoeg benadrukt worden, volledig gerechtvaardigde strijd om burgerrechten van de zwarte bevolking.

Zoals het gaat bij dat soort campagnes heb je gematigden en radicalen. De gematigden zijn eerder tot een compromis bereid dan de radicalen. Martin Luther King stak destijds de hand uit; de Black Panthers de vuist in de lucht. Die verdeeldheid bestaat nog steeds en laait steevast op bij rassenrellen en andere incidenten.

Je kon erop wachten dat ook andere minderheden zich in de strijd tegen hun discriminatie gingen spiegelen aan de zwarte strijd tegen racisme. Feministes, homo’s, gehandicapten op alle terreinen, iedereen had zijn/haar eigen onderdrukker. Meestal was dat de blanke man. Terecht of niet, dat was van ondergeschikt belang. Hoofdzaak er was een schuldige. En een onschuldige die per definitie altijd onschuldig was.

Peter van Nuijsenburg, Pietenoorlog, Backbencher, Dokkum

Kindervrinden tegen kindervrinden

Blank, nu natuurlijk wit, was altijd de onderdrukker van zwart. Dat kreeg het karakter van een natuurwet.
Enfin, blank/wit liet dat niet op zich zitten en werd op zijn beurt boos. De boze blanke/witte man was geboren. Geknipt als de schurk voor dit politiek correcte lekenspel. Dat dit ook gevolgen voor de politiek heeft, hoeven we hier niet uit te leggen.

Identiteitspolitiek is inmiddels volslagen losgeraakt van zijn oorsprong, de emancipatiebeweging. Bij de emancipatiebewegingen is er altijd primair sprake van een concreet doel. Kiesrecht voor iedereen, gelijke burgerrechten ongeacht ras, milieu, seksuele geaardheid, gelijke betaling, het lijstje is bekend.

Bij de identiteitspolitiek overheerst de ideologie. Je identiteit wordt vernauwd tot de zaak waarvoor je op de barricades klimt. Je bent in de aller, allereerste plaats zwart/LBGT/feminist/whatever en daarna een hele tijd niks. Zelfs voor de kleine en grote boodschap ga je uitsluitend naar de ideologisch zuivere wc.

Dit is het recept voor polarisatie. Wie zich terugtrekt met alleen geestverwanten op het eigen bastion ziet de wereld voornamelijk door de schietgaten. Achter elke boom en struik staat de vijand. Dat geldt voor links en rechts. De ‘gewone normale Nederlander’ die in het schootsveld van beide kampen komt, zal zich ongetwijfeld afvragen in welk dolhuis hij terecht is gekomen.

Met die doorgeschoten polarisatie komt automatisch intolerantie. Dat zit in hetzelfde pakket. Van de ander deugt niks, kán niks deugen. Het zwart-wit schema van de sektariër regeert. De standpunten zijn onwrikbaar en absoluut geworden. En moreel beladen.

In de politiek kan je daar met het gewone instrumentarium niks tegen beginnen. Geven en nemen, een onsje meer of minder, het zoeken naar een compromis, dat werkt niet bij identiteitspolitiek. Het is alles of niets. En één ding mag vooral niet: lachen. Humor, zelfspot, relativeert ook het eigen gelijk en dat kunnen we natuurlijk niet hebben.

We hoeven ons niet wijs te maken dat dit een nieuw fenomeen is. Het vijanddenken zit er bij ons ingebakken, zeggen sociaal-psychologen. De geschiedenis is daarvan het bewijs maar tegenwoordig loopt het meestal wel los. We hebben ons in de loop der tijd ook leren beheersen.

Daar lijkt nu met de opkomst van de sociale media en talkshows verandering in te zijn gekomen. Op Twitter kun je ‘m meteen van katoen geven als iets je niet bevalt, waarom eerst tot 10 tellen, en je volgers doen de rest. Het is fikkie stoken met de kans op een uitslaande brand. Dat is kennelijk de natte droom van menig aspirant twitterkoning(in).

Er kan al met al niet veel tegen gedaan worden. Een beroep op redelijkheid is meestal op voorhand kansloos. We kunnen alleen maar hopen dat het vuur op den duur dooft maar reken er voorlopig niet op. Het reservoir aan woede en rancune is te vol. Piet blijft de inzet van een bizarre stammenstrijd.

Naar verluidt is het met de Kerstman ook niet pluis. Hij zou zich vergrepen hebben aan kado-inpakstertjes. Houd #MeToo in de gaten!

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

2 Reacties

  1. Ik zit hier lekker buiten een fort, denkende ‘waarom laten ze het niet ieder voor zichzelf bepalen, je hoeft een ander niet jouw gelijk op te leggen’ en daarna verzuchtend ‘laten we niet ook nog eens in een polariserend en absurd Randstad vs provincie frame trappen’.

  2. “Wie zich terugtrekt met alleen geestverwanten op het eigen bastion ziet de wereld voornamelijk door de schietgaten”; mooi en kernachtig geformuleerde beeldspraak!
    In deze ontzuilde en misschien gedeeltelijk ook wel ontzielde samenleving is de vanuit evolutionair oogpunt noodzakelijke sociale cohesie steeds meer en vaker onderhevig aan een sluipende erosie, het zingeven aan eigen identiteit en individualiteit wordt in toenemende mate ontleend aan het zich afzetten tegen vermeend of in elk geval als zodanig ervaren sociaal of cultuur onrecht of discriminatie, waarbij gevoel voor proportionaliteit en relativeringsvermogen slechts hinderlijke obstakels zijn.

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)