Back in the USA (7)

4 oktober 2015

De Nationale Parken

Utah heeft vijf nationale parken met adembenemende uitzichten, zeker nadat je bergopwaarts bent gelopen. Alle parken hebben een Visitor Center waar je de gebruikelijke toeristische prullaria kunt kopen, maar waar ook met tekst en foto’s informatie wordt gegeven en wil je nog meer weten, dan zijn er behulpzame rangers, gekleed in stoere outfit in groen en bruin met buttons en insignes erop en op het hoofd een hoed met een brede rand en een deuk erin.

 

Bryce Canyon

 

Niet alleen de parken zijn een bezoek waard, ook de wegen er naar toe voeren door landschappen met rotsformaties in de wonderlijkste vormen, gekleurd in harmoniërende pasteltinten. Het harde gesteente, asfaltgrijs en kastanjebruin, piekt boven het geërodeerde gruis uit.We zetten de auto aan de kant, lopen een eind een pad op, klauteren over rotsblokken. Het is stil, heel stil, geen wind, geen vogel, geen verkeer, geen vliegtuig. Zwijgend staan we roerloos in dit versteende landschap. Uit stof zijn wij geboren, wanneer we tot stof zijn vergaan, willen we hier wederkeren.

In de bossen met een mix van sparren en berken contrasteert het harde groen van de naaldbomen met het tere goud van de berkenbladeren. We stappen uit en zien hoe het zonlicht door bomen blinkt, we luisteren naar het geritsel van de blaadjes in de herfstwind.Queen Victoria

In Bryce Canyon National Park nemen we bij Sunrise Point de Queens Garden Trail. Bijna drie kilometer lang voert het pad ons de kloof in. Zestig miljoen jaar geleden was hier een meer, dat miljoenen jaren lang werd gevuld met klei, zouten en zand, dat door calciet aaneen werd gemetseld tot kalksteen. Vierenveertig miljoen jaar later rees het land door de tektonische bewegingen van de aarde. Erosie deed de rest, het zachte materiaal zakte weg, het harde bleef overeind staan.

We komen oh’s en ah’s tekort bij het zien van de pinakels of hoodoo’s in alle schakeringen rood en oranje. Als je een kind zou vragen om van klei en plakkaatverf een berglandschap te maken en het zou met dit resultaat komen, dan zou je zeggen: prachtig hoor kind, maar maak nu een echt berglandschap.Aan het einde van het pad kijken we omhoog en zien tegen de blauwe lucht het silhouet van koningin Victoria afsteken, majestueus wakend over haar tuin met hoodoo’s.

De Paiute-indianen hebben een heel andere verklaring voor deze wonderlijke wereld. Een oude man gezeten voor zijn tipi vertelt: ‘Ooit leefden hier de To-when-an-ung-wa. Zij waren met velen en van verschillende soorten, vogels, dieren, hagedissen en zo, maar zij leken op mensen. Zij waren geen mensen en om een of andere reden waren zij slecht, zij deden dingen die niet goed waren, vochten misschien of stalen iets.

Op dit punt is het verhaal is niet helemaal duidelijk, omdat zij slecht waren. Coyote veranderde hen in rotsen, sommigen in rijen, sommigen zittend, sommigen elkaar vasthoudend. Je kunt hun gezichten zien, beschilderd met verf, precies zoals ze waren voordat zij rotsen werden. We noemen deze plaats Angka-ku-wass-a-wits, Rood-beschilderde-gezichten. Dit is het verhaal dat de mensen vertellen.’

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.