Back in the USA (6)

28 september 2015

Fossil Point

Utah, Green River. We nemen de afslag naar de dirtroad, de onverharde weg van 12,6 mijlen, die naar Fossil Point leidt. Links en rechts uitgestrekte semi-woestijn met pollen kurkdroge vegetatie. We rijden niet harder dan 15 mijl per uur over de steenslag, die tegen de onderkant van onze auto ratelt.

De folder die we in het motel kregen, belooft een plek waar we niet alleen fossielen kunnen zien, maar ook vinden en meenemen: Once you’ve gotten your fill of dino bones and fossils, return to Green River the way you came.

Na een mijl of tien hobbelen bevinden we ons in de badlands van het Juratijdperk. We stappen uit, staan tussen door weer en wind afgeslepen rotstsformaties in de kleuren wit, grijs, bruin en sepia.

Hier leefden ze, de dinosauriërs. We sluiten onze ogen, proberen ons de flora en fauna van de Jura voor te stellen: palmvarens, coniferen en ginkgo’s met die reusachtige dieren ertussen. Varianten van de coniferen vind je nu nog terug, in het wild en in onze tuinen. De ginkgo is nagenoeg onveranderd gebleven, een levend fossiel, die het overal goed doet, zelfs midden in een stad met luchtvervuilend verkeer.

We passeren Horse Bench Reservoir, meer zilte modder dan water, omzoomd door worstelend groen, met een enkel spoor van een verdwaalde vogel, die dacht zijn dorst te kunnen lessen.

Op een plateau parkeren we onze auto, lopen tussen rotsblokken door, speurend naar de beloofde fossielen. We zien ruggenwervels vastgeklonken in het steen, verderop schelpen. Onwrikbaar vast zitten ze, een hamer en steenbeitel hebben we niet bij ons. De beloofde overvloed vinden wij niet. Maar het hier zijn alleen al maakt veel goed.

We zijn niemand tegen gekomen in dit verlaten door de hete zon geteisterde oord zonder bereik voor mobiel of smartphone.

‘Wat zou jij doen als we hier niet meer weg kunnen door autopech,’ vraagt Annie aan mij.
‘Water meenemen en teruglopen,’ zeg ik, ‘moet kunnen in een uur of vier.’
We lopen naar onze auto, stappen in, draaien de contactsleutel om. Vroem vroem zoemt de motor zacht. Pfff…

Fossil Point

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.