Back in the USA (5)

27 september 2015

Alles gaat voorbij

Honderdvijftig miljoen jaar lang hebben de dinosaurussen op aarde rondgelopen en volgens een gangbare theorie heeft een stofwolk, veroorzaakt door een ingeslagen meteoriet, het zonlicht tegengehouden waarna de koude een einde maakte aan hun heerschappij.

In 1909 vond Earl Douglas, paleontoloog bij het Carnegie Museum in Pittsburgh, acht staartwervels van een dinosaurus bij Vernal in Utah. Het bleek een overweldigende ontdekking. In het zandsteen zaten honderden versteende botten waaronder die van de diplodocus, stegosaurus en allosaurus.

We bezoeken de plaats waar Earl Douglas zijn paleontologisch werk verrichtte: het Dinosaur National Monument. Hij was het die ervoor zorgde dat niet alle botten zijn uitgehakt. Een deel van de zandstenen wand is blijven staan en overdekt met een hal van staal en glas.

P1030740We lopen de hal binnen en zien de wand met een veelheid aan fossielen. We raken een dijbeen aan, één meter twintig meter lang, veertig centimeter in het rond. Een bijzonder moment, want anders dan in een museum waar je je handen thuis moet houden, mag je er hier wel aankomen en krijg je het gevoel dat je even verbonden bent met een dier, dat meer dan vijfenzestig miljoen jaar geleden heeft geleefd. Het bot voelt koud aan, als van steen. Het is ook steen, mineralen hebben in de loop der eeuwen het beenweefsel vervangen. Verderop zien we delen van een wervelkolom, een schedel van camarasaurus, scheenbenen, vingerkootjes en rissen ribben.

De Park Ranger vertelt dat we staan bij de bedding van een rivier. Waterstromen hebben de gestorven dino’s meegesleurd en opgehoopt in de benedenloop waarna zij zijn bedekt met lagen modder en daarna gefossiliseerd.
‘Je zult hier geen kleine organismen vinden,’ zegt zij, ‘want die waren te licht om te bezinken.’
‘Hebben ze ook DNA gevonden,’ vraagt een van de bezoekers.
‘Alleen in de film Jurassic World,’ antwoordt zij, ‘in werkelijkheid kan dat niet.’

Via de twaalfhonderd meter lange Fossil Discovery Trail lopen we terug naar de parkeerplaats. Erosie heeft de eeuwenoude lagen blootgelegd, miljoenen jaren geschiedenis kijken op ons neer. Onderweg zien we fossiele schelpen, resten dinosaurus en versteende visschubben. Terwijl we wegrijden zien we de zon, die het allemaal heeft gezien, onder de einder wegzakken.iel

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.