Back in the USA (10)

11 oktober 2015

We snappen het niet

Per jaar sterven er in de VS meer dan 32.000 mensen door een vuurwapen, nog veel meer raken gewond. Je kan worden neergeschoten op een school, in een kerk, in een bioscoop en zelfs tijdens een live tv-uitzending.

 

D 10 NRA_1

 

Baby’s en kleuters ontkomen niet aan dit geweld, doordat hun ouders hun vuurwapens niet veilig hebben opgeborgen. Bendes beschikken over guns, als waren het warme broodjes.

Ook maar de geringste poging om het wapenbezit aan banden te leggen, stuit op agressief verzet van de NRA, de machtige National Rifle Association. Obama heeft tijdens zijn presidentschap de natie zeven keer toegesproken, omdat een of meer gekken een bloedbad aanrichtten onder onschuldige burgers, maar een effectieve inperking van het wapenbezit krijgt hij niet door het Congres, dat wordt gedomineerd door de republikeinen, vaak gesponsord door de NRA. Na elk drama roept de voorzitter: ‘The only thing that stops a bad guy with a gun is a good guy with a gun.’

Hoe is dit alles te rijmen met de wijze waarop de gemiddelde Amerikaan je tegemoet treedt? Waar je ook komt, wie je ook spreekt, op straat, in een hotel, restaurant of winkel, bij iemand thuis, iedereen is vriendelijk, beleefd, behulpzaam en belangstellend.
‘Amerikaanse oppervlakkigheid,’ roept menig Nederlander, een nurkse misvatting.

Wel eens bij ons geprobeerd om over te steken buiten een zebrapad, in te voegen tussen voortrazend verkeer, even niet opgelet bij een stoplicht? Meegemaakt hoe je dan bejegend wordt?

Al heb je ook hier horken in het verkeer, we kunnen hier wel wat leren. Noem maar op, San Francisco, Salt Lake City, Seattle, het maakt niet uit, bij een kruispunt zonder stoplichten houdt de automobilist zijn volgorde van aankomst in de gaten. Om beurten rijdt een ieder beheerst het kruispunt op. Je D 10 Crossing_3krijgt het gevoel speler te zijn in een film, die in slow motion draait.

We staan aan de stoeprand met het stadsplan van Seattle. Wat doen we? Met de monorail naar het centrum of liever wandelen? Plotseling schrikken we op. Knarsende remmen, piepende banden. Een hemel verduisterende truck met oplegger is tot stilstand gekomen. Vanuit zijn hoge cabine kijkt de chauffeur geduldig op ons neer.

We aarzelen.
Wat moet dit…?
Het kwartje valt.
‘Hij denkt dat we naar de overkant willen,’ zeggen we tegen elkaar.

Hoewel we de andere kant op moeten, steken we over. Je laat zo’n kolos niet voor niets stoppen. Beleefd zwaaien we naar de chauffeur, die nauwelijks merkbaar knikt, alsof hij wil zeggen: ‘Waaraan heb ik dit bedankje verdiend?’

Chris Ebbe
Over Chris Ebbe 202 Artikelen
Chris Ebbe, vader van twee dochters, grootvader van drie kleinkinderen. Chris is begonnen als onderwijzer, werd daarna leraar biologie en decaan aan een middelbare school in Spijkenisse. Heeft evenals zijn vrouw, kunsthistorica, een brede belangstelling voor alles wat te maken heeft met stad en platteland, mens en natuur, kunst en architectuur. Werkt, gewapend met familieverhalen en na genealogisch onderzoek, aan een roman.