Een avontuur in Cambodja (1)

Bert Kwantes, Cambodja, Natuurreservaat

Bloedzuigers, slangen en woudreuzen: het Virachey National Park

 

Van de gebaande paden afgaan. Zoveel mogelijk het ‘echte’ Cambodja ontdekken. Met dat idee stapte ik eind mei in het vliegtuig voor mijn derde reis naar de Khmer-natie. Ik had er een maand voor uitgetrokken. Het werd een avontuur om nooit te vergeten!

Eindelijk, na een reis van dik acht uur vanuit Phnom Penh, met zo’n vijftien Khmer op elkaar gepropt in een mini-busje, aangekomen in Banlung. De hoofdstad van de provincie Ratanakiri. in het uiterste noordoosten, grenzend aan Laos en Vietnam.

Ho Chi Minh-route

Voor de beeldvorming: hier zit je dus in de omgeving van de ‘Ho Chi Minh-rout’. Een logistiek systeem van paden, wegen en rivieren dat Noord-Vietnam met Zuid-Vietnam verbond via Laos en Cambodja. Via deze infrastructuur bevoorraadden het Nationaal Front voor de bevrijding van Zuid-Vietnam en het Vietnamees Volksleger hun troepen tijdens de Vietnamoorlog. Het pad was onderhevig aan bombardementen en dat zou ik later nog gaan ondervinden.

Na een lange rit achterop de motor van mijn gids Sokal over gevaarlijke en modderige wegen, het is tenslotte regenseizoen, aangekomen bij de Sesan rivier. Het eerste obstakel dat genomen moet worden alvorens we onze weg kunnen vervolgen richting Virachey National Park.

 

Iets wat op een pontje lijkt moet ons naar de overkant brengen. Een oude baggerschuit vol met auto’s, scooters, dorpsbewoners, monniken en kippen. Aangekomen aan de overkant nog snel even iets eten in een dorpje, een etnische grabbelton van mensen uit Laos, China, Vietnam en Cambodja met elk hun gebruiken en dialecten. We vervolgen onze weg. De glibberige modderpaden worden smaller en nog gevaarlijker en ik hou mijn hart vast, als dit maar goed gaat komen!

Landmijnen

Onderweg zie ik diverse keren borden langs de rijstvelden en de begroeing staan. Er zijn mensen aan het werk, maar ik heb het te druk met mezelf, om me overeind te houden op de scooter. Ik heb een plaspauze langs de kant van de weg. En bij navraag aan mijn gids blijken dit teams te zijn die de nalatenschap van de Vietnam-oorlog aan het opruimen zijn. Landmijnen dus. Of het veilig is, daar krijg ik geen eenduidig antwoord op. Dan toch maar voorzichtig een plasje doen in de berm want er vallen nog regelmatig slachtoffers!

Na een hachelijke rit van enkele uren komen we aan bij iets wat op een hut moet lijken, hier wonen mensen van een etnische minderheid, onze gids Lai is één van hen. Hij staat ons hier op te wachten, naast een vrolijk lachende man zonder tanden en een klein halfnaakt jongetje. Cambodia, I love it!

Bert Kwantes, Cambodja, Natuurreservaat

Eerst maar even kennismaken, Lai spreekt geen Engels, maar dat terzijde. Wat foto’s genomen en mijn hikingschoenen ingesmeerd met een lokaal mengsel van waspoeder, tabak en water, dat zou helpen tegen bloedzuigers.

Trekking

Bloedzuigers, wat zouden we die nog veel tegenkomen en last van krijgen, er is geen kruid en ook geen plaatselijk mengsel tegenop gewassen. Ze zitten overal en kruipen dwars door je kleding heen en je voelt ze pas als het te laat is. Tijdens mijn trekking is het goed raak. Bloed stroomt uit mijn oksel en lies. Ik dacht dat ik alles nog wel zo goed had gecheckt alvorens ik mijn hangmat inkroop om de nacht door te brengen.

Het is bloedheet en het terrein zwaar vermoeiend. We lopen tot aan de Olalai rivier waar we in een bootje naar de overkant worden gebracht. Daar begint Virachey National Park, het avontuur kan beginnen. Nou ja, is feitelijk al begonnen.

Vanavond gaan we het niet meer redden tot aan het eerste basiskamp. Het zware terrein speelt ons parten. Ik ben blij dat mijn basisconditie goed is, zonder dat is het op voorhand al een verloren missie. We slaan ons kamp op, bamboestokken, zeil erover en hangmatten eronder. We liggen in ieder geval droog, we zullen nog veel, heel veel, regen krijgen.

Snake

Eerst maar wat eten, vuurtje maken en Lai begint aan de bamboesoep en schenkt wat rijstwijn in een bamboebekertje. Ik ben moe, wil rusten maar Lai roept plotseling: Snake, Snake!!!! net op het moment dat ik wil vragen, hoe zit het met de slangen hier. De slang sterft een snelle dood. Dat zijn dus de wetten van de jungle. De slang beland op het vuur, het gif wordt verwijderd, de slang gevild en gegeten.

Op het einde van dag twee zitten we allemaal zonder vers drinkwater. De luchtvochtigheid is hier hoog en dit vergt veel van je lichaam. Dus er zit niets anders op dan water uit de riviertjes, bergstromen en watervallen te halen en dit te koken.

Bruin van kleur, ongefilterd met hier en daar een blad en wat anders (maar dat spuug je dan maar uit), maar in ieder geval vrij van elk ziekmakend organisme, het smaakt een beetje naar lauwe thee. Uit je ‘comfortzone’, dat was toch wat je wilde Bart?

Woudreuzen

Door de heftige regenval en de hoge luchtvochtigheid is inmiddels bijna alles wat droog moet zijn nat, zeiknat. Grenzen vervagen en wat in de bewoonde wereld als vanzelfsprekend is doet er echt niet meer toe. Het is teruggeworpen worden op overleven, een basic oergevoel. Woudreuzen van honderden jaren oud, ongerepte natuur, je weg vinden met een kapmes door ondoordringbare jungle. Een avontuur, maar wat zal ik blij zijn als we terug zijn in de bewoonde wereld.

Bert Kwantes, Cambodja, NatuurreservaatHet waren vier slopende dagen om nooit meer te vergeten. Inclusief de verhalen die met mij werden gedeeld, als we in onze hangmat lagen, over de periode van de Khmer Rouge.

Nog even een bamboevlot bouwen en in een halve dag de Olalai rivier afraften over stroomversnellingen. Terug naar af. Het einde van de trekking. En ik vraag mij af: hebben we echt dit hele traject lopend afgelegd? Ja dus.

 

 

Bart Kwantes (54), ontdekkingsreiziger, gek op Cambodja, beheerder van (besloten) Facebookgroep Inside Cambodia.

Het tweede deel van zijn reisverhaal voert naar gebied waar je vrijwel geen toerist tegenkomt: Osoam in het Cardamom-gebergte.

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Bart Kwantes

Bart Kwantes

Laatste 10 berichten:

2 Reacties

  1. Spannend verhaal Bart, alleen dat met die bloedzuigers moet een ramp geweest zijn.
    Toen ik van Nederland naar Thailand verhuisde was dat ook een avontuur, maar dan kon ik
    wel gewoon in een bedje met witte lakens slapen…….

    Ik wacht op het vervolg verhaal,

    Groeten uit Chiang Mai, Berthy

  2. Avontuurlijk! Doet me aan mijn eerste reizen naar Thailand denken van bijna 30 jaar terug.

    Wat bloedzuigers betreft, je moet zorgen dat je erger ruikt dan je mensenlucht en ik kon dat oplossen door de voeten te steken in sokken die doorweekt waren van water met lokale tabak. Ik liet ouwe sokken twee dagen ‘sudderen’ in water met tabak. Dan zag je bloedzuigers op je gympies
    klimmen, snuiven naar mensenlucht en tenslotte diep teleurgesteld de aftocht blazen door de reuk van de lokale Gitanes of zware van ‘de Weduwe’…. Maar dat betrof Thaise bloedzuigers….

    Mooi verhaal. Ga zo door. Ben benieuwd naar het vervolg.

    erik kuijpers

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)