Afscheid van Thailand brengt weemoed en opluchting

Hans Geleijnse, Weemoed, Thailand, Rotterdam

Daar zit je dan, plompverloren op je ex-expatkont in de polder. Herinburgeren in Rotterdam, in dezelfde wijk zelfs die je 33 jaar geleden verliet voor een buitenlands avontuur dat in Thailand zou eindigen. En dan niet meer terug naar het Land van de Glimlach.

Gezichtsverlies voor een 74-jarige pensionado die zich niet kon aanpassen en knock out is geslagen door de Thaise werkelijkheid? Was het maar waar. Oorzaak is dramatisch verlies van gezichtsvermogen. Opgelopen door een alleen met de microscoop zichtbaar scheurtje in het netvlies, terwijl ik met 12-jarige dochter in het vliegtuig naar Nederland zat. Massieve bloeding in de macula, constateerden de artsen in het Rotterdamse oogziekenhuis. Er moest onmiddellijk worden geopereerd.

Wat de medici mij over de toekomst en verdere noodzakelijke behandelingen vertelden, zorgde voor koortsachtig overleg met mijn in Thailand achtergebleven echtgenote. Ik kom naar jou toe, zei ze en wilde desnoods meteen op het vliegtuig stappen. Dat gaat zo maar niet, want regels zijn regels, kreeg ik bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst* te horen. Onze dochter moest vanwege die regels half mei bij afloop van haar toeristenvisum alleen terugvliegen naar Thailand.

Weemoed

Leuk is anders, mag je dan een understatement noemen. Over mijn hernieuwde kennismaking met de Nederlandse samenleving en mores zal ik binnenkort een boekje open doen. Het zal hier en daar hilarisch zijn, beloof ik alvast. Wat ik nu met de lezer wil delen zijn mijn gevoelens van weemoed en opluchting over dit onverwachte afscheid van Thailand.

Weemoed maakt verdrietig, vooral bij het terugdenken aan Thais die ik niet meer zal terugzien. Mijn bewonderenswaardige schoonmoeder in de eerste plaats. Zij kwakkelde met haar gezondheid en overleed vier weken geleden. En dan is er De Waterlelie van Tao Than, die een tweelingzus van Moeder zou kunnen zijn: twee prachtige Thaise vrouwen en persoonlijkheden, noeste werkers die niet klagen.

 

Hans Geleijnse, Thailand, Weemoed, Dochter
Met oogappeltje in 2009

Weemoed laat zich ook vertalen in mooie herinneringen, die veel Thailandgangers met me zullen delen. Mijn trips door vooral het prachtige Noorden van Thailand. De gastvrijheid, behulpzaamheid en vriendelijkheid van veel Thai. Het lekkere eten. Het altijd buitenshuis kunnen leven (o.k., af en toe in de regentijd soms wat lastig).

Natuurlijk, de andere kant van de medaille heb ik ook leren kennen. Maar alle mooie herinneringen drukken ergernis over confrontaties met oetlullen en bedriegsters, stijfkoppigheid en het gesis farang, farang als je op een drukke markt de Thaise medemens met je blanke huidje passeert naar de achtergrond. Het paradijs bestaat nu eenmaal niet, niet daar, niet hier.

Opluchting

Er is meer reden tot omzien in weemoed. Eenmaal in Nederland, is er zeker ook een gevoel van opluchting. Er zijn veel Thaise eigenaardigheden die ik absoluut niet zal missen. Het bruisende nachtleven Pattaya-stijl bijvoorbeeld, een fenomeen dat mede door de bums-vluchten van Neckerman Thailand roemrucht maakte en Thailand-bezoekers als hoerenlopers stigmatiseerde. Ik ben allerminst een heilige en geen zedelijkheidsapostel, maar vanaf het eerste moment dat ik voet op Thaise bodem zette kon ik dit soort vertier niet anders zien dan als harige westerse wrat op de zachte Thaise huid.

Ik denk zelfs met enige walging terug aan mijn begintijd, bezoeken met vrienden aan GoGo-bars, naakte jonge meiden met een nummertje op borst of schouder, betast of op het blote kontje geslagen door buitenlanders die opgefokt door alcohol en zelfoverschatting zeker wisten dat hun lustobjecten voor een fooi zu haben waren. Mooi toch, joh, hier honger krijgen en dan straks thuis eten, werd me ooit als verklaring voor GoGo-plezier gegeven. Dit soort staaltjes van vrouwenvernedering deden mij echter alle lust tot … vergaan. Ik heb er nooit aan kunnen wennen.

Aanpassing

Als vreemdeling moet je je aanpassen aan de zeden en gewoonten van je woonland, is vaak de wijze raad van Thailandkenners. Niet zelden gaan dit soort adviezen gepaard met  de waarschuwing je niet met de (Thaise) politiek te bemoeien. We zijn hier te gast, je moet respect tonen, is dan het argument.

Iedereen beleeft Thailand op zijn manier. Ik heb zeker respect voor mensen en kan me aan hun leefstijl aanpassen. Maar respect voor en aanpassing aan een systeem dat bol staat van onderdrukking, willekeur en machtsmisbruik en indien nodig zichzelf met bloedig geweld in stand houdt, nee, dat niet. Zeker sinds 2014 de leugen opzichtig ging regeren kon ik dat niet opbrengen. Dat veel expats daar anders over denken, weet ik, en is hun goed recht.

Maar hoe ver, vroeg ik mezelf geregeld af, kan die aanpassing gaan voor het een soort medeplichtigheid wordt? Ik kreeg dat in elk geval bij het machteloos moeten toezien hoe mensen met art. 112 als gereedschap voor jaren de gevangenis in werden geschopt. En dat censuur en zelfcensuur er dan voor zorgen dat er gezwegen wordt. Ook door jou, want wat je denkt en weet mag niet worden opgeschreven.

De les van Thailand

Ik geef het toe, het ergerde me als je bij je mening geven op een Nederlandse site of Facebook-pagina te verstaan kreeg dat je je niet met de Thaise politiek moest bemoeien. Of toen ik las dat op dodenherdenking 4 mei de Nederlandse driekleur niet meer halfstok gaat bij de Nederlandse ambassade in Bangkok. Omdat dit niet past bij de viering van koningsdag in Thailand.

Het aardige is dat zo’n voorbeeld aangeeft hoe de Thaise politiek zich wel met jou bemoeit. En diezelfde aanpassers dan niet schromen luid hun ongenoegen te uiten over belangrijke zaken als een TM-30 formulier, het overmatige gebruik van plastic, rookvrije stranden, ontbrekende strandstoelen of wegpiraten met gekochte rijbewijzen. Allemaal te danken aan corrupt of falend overheidsbeleid, lees je dan. Ook in Nederland moet je je aanpassen, lastig soms, maar wel in het besef dat vrijheid er een groot goed is. De opluchting dat aanpassing niet op de Thaise manier hoeft, is enorm.

Hans Geleijnse, Weemoed, Getrouwd, Slachtoffer
… dubbel verliefd….

Thailand heeft me veel geleerd, ook over mezelf. Ik ben er in dubbel opzicht verliefd geraakt en dat gevoel beklijft. Weemoed is de kurk waarop mijn betrokkenheid met dat land en de Aziatische wereld drijft.

Wie schrijft blijft. Ik zal dat met plezier en verantwoordelijkheidsgevoel voor Trefpunt Azië doen.

Zie ook: Waarom zijn er geen berichten meer…...

*Naschrift: schrijver kreeg kort voor publicatie van dit verhaal de Nederlandse Immigratiedienst de heugelijke tijding dat zijn echtgenote en dochter een voorlopige verblijfsvergunning hebben gekregen. Driewerf hoera!

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 326 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

29 Comments

  1. Hallo Hans, ik ken je niet maar heb van je gehoord. Gelukkig voor je dat je vrouw en dochter ook naar Nederland “mogen” komen, anders zou je zomaar maar een van de vele Nederlanders kunnen worden die vereenzamen het zal voor je vrouw en dochter niet gemakkelijk worden de verschillen zijn groot. Ik hoop dat je over een jaartje het stukje “opluchting” nog eens met je ervaringen schrijft. De bemoeienis van de Nederlandse overheid gaat ver, heel ver, kunnen ze in Thailand nog wat van leren. En vergeet de nederlandse slogan niet nooit je hoofd boven het maaiveld steken is niet goed voor je.

    • Zoals ik al schreef Helmoed, het paradijs vinden we niet in Thailand, evenmin in Nederland. Dat zal over een jaar niet anders zijn. Eenzaam kun je ook overal zijn, voor mij gelukkig niet weggelegd. Je laatste zin begrijp ik niet.

      • Ik bedoel dat het leerrijk voor ons, westerlingen, kan zijn te horen met welke hindernissen inwijkelingen af te rekenen hebben. Er bestaan veel studies over integratie maar die worden hoofdzakelijk door westerse onderzoekers geschreven, ons eigen standpunt dus.
        Een relaas over de inburgering van je familieleden kan ons de ogen openen.

  2. Moedig verhaal, Hans. En fijn dat je erover durft schrijven.
    Ik leef met je mee en wens je veel herstel toe.
    En voor de familie hoop ik een vlotte acceptatie door de Nederlandse maatschappij.
    Misschien vol hoekige inburgeringservaringen, die je op TA kunt delen…

      • Zou kunnen, niet gemeten maar geen klachten. Bedankt voor de belangstelling iig.

        Ik las je altijd maar het maakte me meestal niet vrolijker, misschien ietwat té Rotterdams (zuur) geschreven? Ik meen dit te herkennen daar ik zelf ook uit die buurt kom … Ik hoop vurig dat ik daar ik daar nooit meer naar toe hoef …
        Ik wens je het beste en dat de keuze die je hebt gemaakt de juiste zal blijken te zijn.

        Toedeloe

        Harry

  3. Hans, ten eerste beterschap, herstel en sterkte met je ‘gezichtsverlies’ !!
    Klasse dat je vrouw en dochter een verblijfsvergunning hebben gekregen.
    Hebben zij die op humanitaire reden gekregen of moesten zij eerst de z.g. ‘inburgeringscursus’ (circus) volgen ?
    Nogmaals sterkte en ‘toi, toi, toi’.

    • Hoi William. Vrouw en dochter zijn door het MVV-traject gegaan, wat ongeveer drie maanden vergde. De inburgeringsverplichting geldt niet voor de dochter, die is net dertien en gaat naar een Rotterdamse school straks. Voor mijn echtgenote gold de verplichting tot eerst afleggen van inburgeringsexamen in Thailand wel, maar in bijzondere omstandigheden kan hiervan op verzoek worden afgeweken. Dat is echter geen fluitje van een cent!

      • Hoi Hans,
        Bedankt voor je (super)snelle reactie.
        Was ‘beroeps’ bij de Koninklijke Marine / Korps Mariniers en sinds ’94 gepensioneerd.
        Woon, sinds ’96, 50% Thailand, 50% Nederland.
        Voor de Nederlandse-en Thaise Wet getrouwd.
        Laatste jaren’n beetje, op medisch gebied, aan’t klooien.
        Tia, hartinfarct, en 3 vormen van kanker.
        Tot nu toe allemaal overleefd.
        Mijn vrouw, dochter-en kleindochter zijn nu 3 maandjes hier.
        Mijn vraag over dat ‘humaan of inburgeren’was daarop gebaseerd !
        Mijn vrouw wilt dolgraag hier wonen, (is, zeg maar 80% analfabeet) en ziet dat inburgeren niet zitten.
        Zij is 54.
        Heb al enkele malen bij de IND dispensatie gevraagd, maar hun antwoord is: “U kunt haar een en ander toch bijbrengen-en leren”???
        En dat in een land wat overstroomd wordt door z.g. “vluchtelingen” die van ONZE sociale voorzieningen profiteren ???
        Mijn dochter(24 jr.) is momenteel hier, via internet wat Nederlands aan het leren en gaat straks in Thailand op Ned. les.
        Voor m’n kleindochter (3 jr.) geen probleem.
        Het gaat er mij om als ik dadelijk ’n beetje uitgerangeerd ben mijn vrouw e.v.t., op medische gronden, van die inburgering kan worden afgeweken ??

        Vriendelijke groetjes,
        William Megens.

        • William, voor analfabetisne heeft in alle jaren dat de ‘inburgering buitenland’ er is letterlijk een handjevol zo’n uitzondering gekregen. Minder dan 1 per jaar. Maar mogelijk kun je iets met het Chavez Arrest uit 2017. Het EU hof oordeelde dat indien de buitenlandse ouder mede de zorg/opvoeding op zich neemt deze bij het kind moet kunnen wonen in de EU. Voor beide kun je verder informeren op een forum zoals buitenlandsepartner.nl

  4. Dear Hans, You have written such a beautiful, powerful story! ( Although I could use some help translating!) Perhaps that will happeon my forthcoming visit to Holland! Am in Soest ( at Philip’s) from Sept. 22-Oct.1 Hopefully we can get together for a cup of coffe or something else! Groetjes, Lori

  5. Dag Hans,

    Wat een indrukwekkend en informatief artikel. Prachtig.
    Welkom terug en succes met de herintreding en de verwerking van de weemoed om wat je achter moest laten.

    Groet,
    Govert

  6. Hans, allereerst gefeliciteerd dat de IND horde genomen is na zoveel gedoe waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Het zal even aanpassen en wennen zijn al heeft Nederland heel veel te bieden wat je in Thailand niet zult vinden. Nederland zal zo weer zijn eigen nadelen hebben, de buiten cultuur versus de ‘ thuis komen en de deur dicht’ cultuur die Nederland kent. Beide landen hebben wat te bieden en zaken die we kunnen missen als kiespijn. Er zullen dus vast nog hordes en zaken volgen voor jullie om je aan te negatief over te voelen hier in Nederland. Maar het komt allemaal goed. Succes!

    NB: een dagboek oid vanuit het oogpunt van jouw vrouw en dochter over het vinden van een plekje hier Nederland lijkt mij een leuk perspectief, mocht het schrijven ook in hun bloed zitten.

  7. Geweldig dat je dochter en vrouw bij je kunnen zijn in NLD, Hans! Dat maakt het ‘lijden’ wat minder zwaar. Succes met de her-aanpassing in NLD, want ik denk dat ik (en velen met mij, en net als jij) pas naar NLD zullen terugkeren als het echt niet anders kan. Sterkte met de ogen en ik kijk uit naar je stukjes.
    Chok dee!

  8. Hans Geleijnse, ik hoop dat de problemen met je gezichtsverlies tot een minimum beperkt zullen blijven en wens je sterkte toe – samen met vrouw en dochter – met het door omstandigheden noodzakelijk geworden inburgeren in Nederland.
    En ik kijk met belangstelling uit naar de beloofde verhalen over je ervaringen daarmee.
    Succes gewenst.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*