Achter het stuur in Thailand: probeer maar!


Bert van Balen, achter stuur
….even knallen met de Lamborghini…

Ticket to ride

‘Los die poot,’ hoor ik mijn vader nog zeggen als ik op een groot parkeerterrein achter het stuur mocht zitten van zijn Borgward en op die manier mijn eerste rijlessen kreeg. Hoe oud was ik? Dertien, veertien? De bestuurdersstoel moest in elk geval ver naar voren geschoven worden wilde ik bij de pedalen kunnen.

Los die poot sloeg op mijn rechtervoet waarmee ik het gaspedaal bediende en ontdekt had dat hoe harder je drukte, hoe harder je ging. En wat is nou leuker dan hard rijden. Niet volgens mijn vader die zijn glimmende Borgward al diep in de kreukels zag, tot stilstand gekomen tegen een lantaarnpaal nadat ik de macht over het stuur had verloren.

Met afschuw bekijk ik hoe hier in Thailand zestienjarigen uit de beter gesitueerde milieus al een auto hebben. Niet dat zij daar in mogen rijden, maar hij staat daar alvast voor het moment dat het wel mag. Zoiets heet de kat op het spek binden natuurlijk want je zal maar een splinternieuwe Toyota Vios glanzend van nieuwigheid en met een pittig motortje onder de kap voor de deur hebben staan waarnaar je alleen maar mag kijken en aankomen niet. Het kan gerust sadistisch genoemd worden om zo’n kind het gebruik ervan te ontzeggen.

Bert van Balen, achter stuur proberen
2010: de foto die hiso-meisje tot mikpunt van woedende natie maakte: 17 jaar, geen rijbewijs, veroorzaakte crash waarbij negen mensen om het leven kwamen en lijkt onaangedaan met haar mobieltje te bezig.

Dus ontaardt het in veel gezeur, is moeders hart groot en vader afwezig. Hier zijn de sleutels jongen, maar voorzichtig hé. Hij komt nauwelijks met zijn neus boven het dashboard, kan maar net bij de pedalen en rijdt rondjes over de Mo Baan waar zij wonen. Weinig of geen verkeer, kan niks gebeuren. Net op die dag dat zijn vader veel vroeger thuis kwam dan gebruikelijk, zijn Toyota Hi-Lux soepel door de bocht liet rollen en opeens een Toyota Vios met hoge snelheid op zich af zag komen die niet van plan leek uit te wijken of überhaupt te remmen. Knal!

Verslagen verlieten de ouders het ziekenhuis. Vol van zelfverwijt, dat ook. Hun oogappel, het kind met zoveel beloftes in zich, was voorgoed in de handen van Boeddha.

Ga maar proberen jongen

‘Los die poot,’ zei dus mijn vader en tikte daarbij met zijn vlakke hand tegelijk op mijn rechterbeen. Een liefdevolle correctie op mijn overmoed. En dan liet ik het gaspedaal los en rolde de Borgward onder zijn enorme gewicht langzaam door totdat hij begon te schokken en mijn vader de opdracht gaf de koppeling in te trappen en terug te schakelen. ‘Niet hoger dan in z’n twee,’ zei hij.

Bert van Balen, achter stuur
…..los die poot Bertje….

Rondjes reden wij. Over het enorme parkeerterrein waar geen enkele andere auto te bekennen viel.

340 verkeersdoden in zes dagen en 3216 gewonden hier in Thailand, las ik op Dicks blog. Het tweede land in de wereld met de meeste verkeersdoden per jaar. Het verbaast mij niets. Als automobilist hier zie ik dagelijks de meest idiote capriolen om als eerste bij het stoplicht te staan, zijn de motorrijders de Kings Of The Road en weigert zeker 80% een helm te dragen want dat is niet goed voor m’n haar, of zoiets. Een gedegen opleiding om deel te kunnen nemen aan het verkeer ontbreekt. Les van een toegewijde vader om een auto te kunnen besturen eveneens. Hier heb je een auto jongen, ga zelf maar proberen. Van proberen zijn de grootste gezinnen gekomen, was vroeger een populaire uitspraak, hier geldt het omgekeerde.

Met kerst kan bijna alles weer

Een bescheiden stroom van gelukkig-nieuwjaarwensen vult mijn inbox. Vier stuks om precies te zijn. Uit Holland. Mijn thuisland. Er wordt tegelijk bij verhaalt hoe het weer is in de lage landen want zoiets is altijd interessant voor de lezer die verblijft in de tropen. En wees dus maar blij dat je daar bent en niet hier. Nou en of. Veel geluk en voorspoed. Vooral ook een goede gezondheid. Want die laat nogal te wensen over, is de ondertoon. Welja, en ik voel mij al zo slap op mijn benen.

Gelukkig heb ik wel het idee dat mijn hersens nog niet zijn aangetast door die voorbijgaande ziekte Guillant Barre, anders zou ik misschien niet in staat zijn een aardige groet en nieuwjaar-wens terug te sturen. Laat eens zien. Hoe het gaat. Steeds een beetje beter eigenlijk. Geruststellende woorden. Nee, ik kan bijna alles weer. Behalve dat ene. Je weet wel. Of misschien niet. Nou ja, doet er ook niet toe.

Ik kan weer autorijden en heb daarmee een groot stuk vrijheid terug. Niet dat ik nu kilometers en kilometers afleg want het is op het moment levensgevaarlijk op de weg. Feestvierende Thais. Vaak te dronken om het stuur te onderscheiden van de Mia Noi die naast hen zit. O ja, hoe ik de Kerstdagen heb doorgebracht. Mijn fantasie werkt op volle toeren. Hele volksstammen laat ik aantreden en wij zitten allemaal aan grote lange tafels en laten ons het kerstdiner te goed doen. Veel gelachen en toch was er een min of meer devote stemming. Zo hoort dat, met Kerst.

Kanker Kerst, denk ik ondertussen terwijl ik terugmail. Een opgewarmde maaltijd uit de magnetron, dat was het. Maar dat hoeven zij niet te weten. Stel je voor. Straks word ik gezien als een loser. Een zielenpoot alleen in Thailand. En dat is bezijden de waarheid. Waar de waarheid zich dan bevindt? In het midden, zou ik zeggen.

Overleven in de files

 

Bert van Balen, achter stuur
…. overleven in voorste linie …..

Later word ik chauffeur,’ zei ik tegen m’n vader.
‘Als je het maar uit je hoofd laat,’ antwoordde hij.
En ik werd geen chauffeur. Later weer wel, en toen weer even niet, en dan weer wel. De waarheid over wat ik wilde ligt ook daar in het midden.

En m’n vader? Die ben ik eeuwig dankbaar met zijn bevel; los die poot! Zo overleef ik al ruim vijftig jaar het verkeer. Voorop in de file.


Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

3 Comments

  1. Het tweede land in de wereld met de meeste verkeersdoden per jaar. !!
    Maar Bert je moet toch toegeven dat ze alles wat ze kunnen doen, om het eerste land te worden met de meeste verkeersdoden per jaar !

  2. De Thaise mentaliteit is door en door verrot op dit gebied van de eenvoudige boer tot deze hiso jongedame.
    Zie hier voor het pand regelmatig paar keer per dag dus hoe men denkt.
    Terwijl de auto veelal een stevige 4×4 3liter de parkeerhaven van bedrijf X af wil rijden komt ‘Moeders met drie kinderen’ op haar bromfietsje dit alles zonder helm al toeterend en gas BIJ geven aanrijden. uitwijken of gas loslaten, hoe bedoel je.
    Onder het mom van je recht neem je en niet krijg je zie ik dagelijks de vele ‘ambulances’ hier stoppen of voorbij scheuren.

  3. Pikant detail betreffende die troel die 9 mensen de dood in joeg: ze heeft uiteindelijk een taakstrafje gekregen. Het feit dat haar achternaam eindigde met “Na Ayudaya” betekent dat ze blauw bloed heeft en miepjes met blauw bloed, daar solt justitie niet mee.
    Mooi verhaal trouwens, Bert.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.