Aangepast in Nederland. Wat een vrijheid, wat een sfeer!

Hans Geleijnse, Vrijheid, Vakantie, Nederland
foto ©Hans Geleijnse, 2017

Ik was onlangs, met de familie, in Nederland. Vier hemelse weken lang. De hemel zij trouwens dank, want alle drie waren we verworden tot Thaise schoothondjes. Te lang niet in de omgeving van de Noordzee geweest. Maar nu was het raak. Kille regenbuien, gure windstoten en het kwik naar Siberische gevoelstemperaturen bouwden razendsnel gezonde weerstand in onze door de tropenzon verzwakte lijven.

De grootste kick kregen we van de sfeer in mijn geboorteland. Opgeruimd, in elke betekenis van het woord. Waar je ook kwam. Een warme douche van tevreden, vriendelijke NL’ers. Had het touwtje van Terlouw effect gesorteerd? Aan het straatbeeld te zien wel. Alles ademde gezellige jaren vijftig. De opgeschoren koppies van hipsters bijvoorbeeld, maar vooral de fietsen. Geen verwaarloosde wrakken, maar fonkelnieuwe duur ogende retromodellen, met en zonder bakkie. Het ultieme bewijs dat maatschappelijk probleem nummer 1, fietsen jatten, door eendrachtige samenwerking en zorg voor elkaar naar de geschiedenis is verwezen.

Opgetogen las ik kranten en keek naar tv-programma’s waar werkelijk iedereen zonder angstig over de schouder te kijken met de meest boude beweringen mocht komen. Ook werden bewindslieden uit het immens populaire kabinet-Rutte – dat gelukkig van de verstandige Nederlandse kiezers opnieuw aan de bak mag – door wakkere verslaggevers vrijmoedig toegesproken. ‘Vertel op ministertje, kort en terzake graag. Eet u ’s morgens wel een hardgekookt eitje?’ Bewindspersoon: ‘Goeie vraag! Het ligt gecompliceerd, maar mag ik om des tijds wille volstaan met de verzekering dat wij onze wereldvermaarde pluimveeindustrie naar eer en vermogen steunen.’ Dat mocht.

Dit soort vertoon van ongebreidelde vrijheid van meningsuiting ging erin als manna in het lijf van een uitgehongerde woestijnreiziger. Het absolute hoogtepunt echter was het Koninklijk Concert op Bevrijdingsdag. Ik had m’n Thaise geliefden ter lering en vermaak al een uur van tevoren naar een ereplaats bij de tv geschoven en…. voltreffer. Het tweetal  verbijsterd, ik superenthousiast.

Hans Geleijnse, Vakantie, in Nederland,
We willen allemaal van elkaar houden

Een feeëriek verlichte Amsterdamse gracht waar één grote regenboogfamilie een ode aan de vrijheid bracht. De koning en zijn koningin meezingend, heupwiegend (nou ja, idee van) en handklappend alsof het geen geld kostte. Give me somebody to love, yeah, yeah. Kijk, beleerde ik mijn Thaise gezelschap, zo houd je een monarchie probleemloos nog eens vijf eeuwen …. ‘Ja, ja, weet ik nou wel. Ssssstttt,’ interrumpeerde mijn vrouw geërgerd. ‘You’re talking to much’, voegde mijn dochter eraan toe. Later toonde ik hen een foto ten bewijze dat ook de Nederlandse arbeidersklasse in de ban van de monarchie is. Op een paar zichtbare querulanten na vol bewondering voor majesteitelijk blond op hoge hakken. Ik bedoel, onze koningin.

Hans Geleijnse, Vakantie, in Nederland, Koningshuis
te gek dat vrouwtje….
foto EPA

Alles is mogelijk in dit land van vrijen. Feijenoord werd zelfs kampioen. Er brak geen oorlog uit met Amsterdam! Als dat geen bewijs van respect is, wat dan wel? En dan die nieuwe gezonde levensstijl. Alles wat eetbaar is verpakt in kroppen groenvoer en niemand rookt meer binnenshuis. Dus desnoods met de paraplu naar buiten om weg te paffen. Het voordeel van een Rotterdamse volksbuurt – want daar was ons logeeradres  – is dan weer wel dat werkelijk iedereen je gedag zegt. Nog nooit zoveel mensen gegroet die ik absoluut niet kende. Moet ik bij m’n Thaise overburen proberen. Zelfs als ik die letterlijk tegen het lijf loop kloppen ze het stof uit hun veren en vervolgen zwijgend hun weg. Ze hebben het niet op buitenlanders, heb ik uit welingelichte kringen vernomen.

In mijn vreugde over al die lieve groetende mensen in het Liskwartier maakte ik echter een kanjer van een fout. Er passeerden twee in lang zwart geklede dames met bijpassende hoofd- en monddoekjes. Zonder erbij na te denken riep ik breed lachend in m’n beste Rotterdams, dag mevrouwtjes, lekker weertje hé’. Geen kik. Naar de grond turend versnelden zij hun pas.

Het schoot als een bliksemschicht door me heen. Ik toonde geen respect voor andere zeden en gewoonten. Te kort in Nederland om het vaderlandse vermogen tot aanpassing aan de ander geheel onder de knie te hebben. Sterker, doen als een Romein in Rome, terwijl we toch weten dat die horken gewelddadige veroveraars waren, racistische slavenhandelaars die onschuldige gelovigen voor de leeuwen gooiden. Excuses prevelend vluchtte ik naar 2-hoog achter. Jammer van die maar halfopgerookte sigaret.

Op die ene blunder na was het een vlekkeloze vakantie in Nederland. Volgende keer neem ik een lange onderbroek mee. En niet één potje, maar twee kilo zout.

 

 

 

 

 

 

Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

2 Comments

  1. Ik heb me wat afgelachen met dit stuk, vooral het slot is de kers op de taart.

  2. In een paar jaar geleden geschreven verhaal over hoe mijn Thaise Nut – toen voor het eerst in Nederland – ons land ervoer, was haar positieve conclusie over ons landje aan de zee identiek. Ze kon het alleen niet zo mooi verwoorden als jij Hans. Sleutelwoorden echter van haar: Schoon, Veilig, Georganiseerd, Vrij, Open, Fietsen, Mooi, Bloemen, Kunst, Vrolijk, TV programmering, Koningshuis. Ja, ook toen al.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.