A Second Chance. Een meeslepende documentaire over een terdoodveroordeelde in Indonesië

documentaireSamen met een geluidsman en een cameraman maakte Paul Vee in 2012 de documentaire A Second Chance. Misschien ten overvloede want het werd op deze site al eerder aangekondigd. Voor hen die het nog niet wisten: Paul Vee trad enkele dagen geleden toe tot de redactie van Trefpunt Azië als beeldredacteur en vormgever. In zijn documentaire laat Paul het leven zien van Myuran Sukumaran tijdens zijn gevangenschap op Bali en is het is een film die je meteen pakt.

Myuran Sukumaran, behoorde tot de ‘Bali Nine’ zoals ze in de pers genoemd werden. Samen met acht andere Australiërs werd hij in 2005 opgepakt met 8,3 kilo heroïne op Bali, die ze naar Australië wilden smokkelen. Ze werden veroordeeld tot levenslang. Twee van hen waaronder ook Myuran, die werden gezien als de leiders van de bende kregen de doodstraf. In april 2015 werden ze geëxecuteerd.

De Bali Nine werden indertijd op de Internationale luchthaven van Denpasar gearresteerd nadat de Australian Federal Police (AFP) een tip had gegeven aan hun collega’s in Indonesië, dat het negental van plan was heroïne naar Australië te smokkelen. Hoewel minder tragisch van afloop, doet het denken aan het geval van Johan van Laarhoven in Thailand, die daar gearresteerd werd nadat de Nederlandse Justitie de Thaise politie verzocht had een onderzoek naar hem in te stellen. Van Laarhoven werd daarop in eerste instantie veroordeeld tot 120 jaar gevangenisstraf voor het witwassen van geld.

documentaire

Net als in het geval van Laarhoven, deed de arrestatie van de Bali Nine in Australië veel stof opwaaien. Er werd de z.g. Mercy Campaign gestart om te pogen de doodstraf van het tweetal omgezet te krijgen . De Australische minister van Buitenlandse zaken en verschillende parlementsleden bemoeiden zich met de zaak. Maar de Indonesische rechters tot aan de Indonesian Supreme Court toe, lieten zich niet ompraten en hielden vast aan het doodvonnis. Ook de Indonesische president Joko Widodo, die clementie kon verlenen, liet zich niet vermurwen, waardoor het tweetal 2015 voor het vuurpeloton kwamen. Beiden weigerden een blinddoek.

De documentaire A Second Chance werd gemaakt om de z.g. Mercy Campaign te ondersteunen, die toen nog in volle gang was om de Indonesische overheid te bewegen de doodstraf niet uit te voeren. In de documentaire vertelt Sukumaran vrijelijk over de woede, die hij voelde tijdens zijn eerste drie jaren in gevangenschap. Maar daarna onderging hij een metamorfose en ontpopte zich als een volkomen ander mens. Hij begon te schilderen en legde contact met de Nederlandse kunstenaar Nico Vrielink die al vele jaren op Bali woont, met het verzoek hem les te geven. Dat werd ingewilligd met als resultaat dat ook andere gevangenen gingen schilderen en er binnen de gevangenismuren een schilderklas werd opgezet onder leiding van Vrielink. Ook werden er op initiatief van Sukumaran computerlessen gegeven en T-shirts bedrukt.

documentaire

In de documentaire is het allemaal te zien. Hoe hij voor de rechtbank in het Bahasa zijn excuses maakt naar zijn Indonesische rechters. Een van de bewakers vertelt erin over de positieve invloed die Sukumaran had op zijn omgeving en ook Paul Vee zei dat hij destijds zeer onder de indruk was over de gedrevenheid die deze man toonde zijn medegevangenen te helpen. Ook zie je in de film hoe de doeken uit de gevangenis door Nico Vrielink op veilingen aan de man gebracht werden, zodat er nieuw materiaal gekocht kon worden.

Voorafgaand aan de voltrekking van het doodvonnis organiseerde de Mercy Campagne met medewerking van Amnesty International in verschillende steden in Australië een nachtwake met kaarsen en concerten waarin bekende artiesten optraden. ‘Iedereen verdient een second chance’, zegt Sukumaran ergens in de film. Maar op zijn gezicht was af te lezen dat hij al bevroedde die zelf niet te krijgen.

Binnenkort start Paul op Trefpunt Azië een wekelijkse rubriek. Daarin wil hij films van onafhankelijke filmakers over Aziatische onderwerpen, die alleszins de moeite waard zijn maar vaak beneden de radar bleven, onder de aandacht van een breder publiek brengen.

Bron foto’s: Facebook pagina Myu Sukumaran en Jenny Templin.

Ook op Trefpunt Azie: Hebben Thais weleens de blues?

Over Antonin Cee 200 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*