โรคอีสุกอีใส – waterpokken – doodgaan

Pakketje Vreugde & Zorg hangt onderuit op de bank. iPad in haar hand. ,,Ik ben ziek”, zegt ze. Dan met het toontje van een negenjarige die probeert niet blij te klinken: ‘Ik mag pas weer naar school als het over is.’

Hét zijn waterpokken, paar in haar gezicht, meer op de armen en veel op de rug. Die kans laat ik niet lopen en graai in de trukendoos. Komt van dat eeuwig bezig zijn met de iPad, zeg ik stellig. Niet waar, klinkt het kortaf. ‘Pi en Pok hadden die bultjes al eerder en die hebben geen iPad. Die moesten meteen thuisblijven.’

Ik strijk over haar voorhoofd. Geen koorts, zeg ik. Zij zucht. ‘Ik denk dat ik dood ga’. ‘Vast en zeker, over een jaartje of honderd’, grap ik. Ze laat zich met vermoeid gezicht achterover op de bank vallen. Ogen gesloten, handen gevouwen op de buik.

Het Grote Wachten is begonnen.

 

 

Foto: een anoniem meisje met waterpokken

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 318 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.